Konie huculskie stanowią konglomerat różnych ras krzyżowanych na bazie koni stepowych; tarpanów południowo-rosyjskich oraz koni mongolskich, przy czym główną rolę w ich dzisiejszym wyglądzie odegrała surowa przyroda Karpat Wschodnich. Ważną rolę w uszlachetnianiu koni huculskich odegrała rasa arabska.


     Pierwsze wzmianki o rasie koni huculskich pochodzą już z początku XVII w, lecz dopiero w połowie XIX w. (1856 r) zorganizowana została pierwsza państwowa stadnina, której celem było produkowanie ogierów rasy huculskiej, przeznaczonych do punktów rozpłodowych rozmieszczanych na Huculszczyźnie.

 

    Spośród cech psychicznych koni huculskich, ukształtowanych przez warunki odchowu, można wymienić ich ostrożność i rozwagę w czasie poruszania się w trudnych warunkach terenowych, umiejętność zachowania się w czasie skrajnie niekorzystnych warunków pogodowych, znakomitą orientację w terenie. Konie te wykazują ponadto wielką odporność na trudy, małą wybredność na skąpe nawet pożywienie oraz duże przywiązanie do człowieka, z którym były zżyte przez setki lat.

 

     Wysokość w kłębie koni huculskich wynosi 132-145 cm. Cechy budowy zewnętrznej koni huculskich pokrywają się z ogólnym wizerunkiem zwierząt górskich (niski wzrost, powoduje korzystne obniżenie środka ciężkości zwierzęcia, przebudowany zad oraz „krowia” postawa tylnych nóg, ułatwiające chodzenie zwierząt po górach, znakomitej jakości kopyta, dobre wysklepienie klatki piersiowej, mieszczącej m. innymi płuca zwierzęcia, okrywa włosowa pozwalająca zwierzęciu „zrzucać” wodę i śnieg, a także chronić go przed niskimi temperaturami).
Przeważająca wśród koni huculskich jest maść gniada z jej wszelkimi odmianami, następnie myszata, kara, srokata, bułana i kasztanowata. Wyraźne ślady w literaturze (Sosnowski, Pruski) oraz w ikonografii, zaświadczają o występowaniu niegdyś maści siwej, jednak dzisiaj maść ta jest wykluczona w hodowli, podobnie jak maść tarantowata. Sporo było także zamieszania z maścią kasztanowatą, którą w hodowli zachowawczej uznano za niepożądaną, lecz nikt na szczęście nie wyeliminował z dalszej hodowli koni tej maści. Często, w szczególności u koni maści gniadej, kasztanowatej, myszatej i bułanej, występuje wyraźna, ciemna pręga na grzbiecie oraz pręgowanie szyi, łopatek i przednich nóg.