Rasa koni, która została skonsolidowana w Tyrolu na wysokości 1500-2000 m n.p.m. pod koniec XIX wieku jako efekt krzyżowania czterech ras koni: noryckiej, bośniackiej, huculskiej i czystej krwi arabskiej.

   Cechą rasową tych koni jest umaszczenie kasztanowate z bardzo jasnymi (białymi i prawie białymi) grzywą i ogonem.
Wysokość w kłębie ok. 145 cm (140-150 cm)
Głowa Haflingera jest niewielka i ma cały wdzięk głowy araba. Oczy są duże, uszy małe i ruchliwe. Szyja silna, a łopatki długie i skośne. Grzbiet prosty i szeroki, zad zaokrąglony i dobrze umięśniony. Nogi są dosyć krótkie i dobrze ukostnione. Na nogach nie ma zbyt wielu sterczących szczotek, grzywa i ogon obfite.

   Głównym ośrodkiem hodowlanym była dolina Sarn wokół wsi Hafling. Jej mieszkańcy prawdopodobnie pochodzą od Ostrogotów, którzy się tam osiedlili po wygnaniu z Włoch w VI w. n.e. Przywieźli z sobą małe konie arabskie używane na wojnie i krzyżowali je z górskimi kucami, aż wyprowadzili miejscową rasę, przodka współczesnego Haflingera.


   Pierwsze zapisy o rasie pochodzą z 1868, z opisu ogiera El Bedavi XXII, mającego wzmocnić miejscową rasę. Był on synem ogiera czystej krwi arabskiej, ze słynnej węgierskiej stajni w Babolna, i klaczy tejże rasy. El Bedavi XXII został skrzyżowany z miejscowymi kucami; począwszy od niego można już prześledzić historię współczesnej rasy Haflinger. Jego syn, 249 Follie, został rozpłodowym ogierem założycielskiego rodu. Follie miał typową kasztanową sierść, białą grzywę i biały ogon. 99% rasy odziedziczyło tę cechę w wyniku chowu wsobnego, jaki miał miejsce w XIX w.